ବୈଷ୍ଣବ ଜନ ତୋ

ବୈଷ୍ଣବ ଜନ ତୋ ତେନେ କହିୟେ ଜେ, ପୀଡ ପରାୟୀ ଜାଣେ ରେ। ପର ଦୁଃଖେ ଉପକାର କରେ ତୋୟେ, ମନ ଅଭିମାନ ନ ଆଣେ ରେ॥ (ଧ୍ରୁବପଦ) ସକଲ ଲୋକ ମାଂ ସହୁନେ ବନ୍ଦେ, ନିନ୍ଦା ନ କରେ କେନୀ ରେ। ବାଚ କାଛ ମନ ନିଶ୍ଚଲ ରାଖେ, ଧନ ଧନ ଜନନୀ ତେନୀ ରେ॥ ସମଦୃଷ୍ଟି ନେ ତୃଷ୍ଣା ତ୍ୟାଗୀ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଜେନେ ମାତ ରେ। ଜିହ୍ବା ଥକୀ ଅସତ୍ୟ ନ ବୋଲେ, ପରଧନ ନବ ଝାଲେ ହାଥ ରେ॥ ମୋହ ମାୟା ବ୍ୟାପେ ନହି ଜେନେ, ଦୃଢ଼ ବୈରାଗ୍ୟ ଜେନା ମନମାଂ ରେ। ରାମନାମ ଶୁଂ ତାଲୀ ଲାଗୀ, ସକଲ ତୀରଥ ତେନା ତନମାଂ ରେ॥ ବଣଲୋଭୀ ନେ କପଟରହିତ ଛେ, କାମ କ୍ରୋଧ ନିବାର୍ଯା ରେ। ଭଣେ ନରସୈୟୋ ତେନୁଂ ଦରସନ କରତାଂ, କୁଲ ଏକୋତେର ତାର୍ଯା ରେ॥